مرداد ۱۳۶۶ در سنگرهای خاکی جزیره مجنون رزم و بزم پهلوانی را میآموختیم. گهگداری سنگر کمین میرفتیم، گاهی سنگر تأمین جاده، گاهی سنگر دوشکا و گاهی هم پاسگاه آبی. برای دنیایمان چنان بودیم که گویی همیشه زنده خواهیم ماند. کتابهای درسی را میخواندیم و در برگبرگ کتابها رد عرق جبین باقی میماند. انگار نه انگار که هر آن ممکن بود موج انفجار توپ فرانسوی ما را به سقف سنگر سنجاق کند و رد قناسه بر پیشانی دوستی بنشیند و او را به عرش سنجاق کند.
مشکلی نبود جز نوع مبارزه با پشهها و موشهای مزاحم سنگرها، و بوی تعفن مرداب جزیره. آن روزها برای آخرتمان چنان بودیم که گویی فردا خواهیم مرد و آرزو میکردیم خدا ما را «پاکیزه» بپذیرد. بر عهدمان پایدار بودیم و حالا که میراثدار حفظ جزایری را که همتها و باکریها آزاد کرده بودند، بودیم بر خود میبالیدیم. آن روزها دلخوش بودیم به اماممان؛ همو که بر بازوی رزمندگان بوسه میزد، مردمش را دوست میداشت و مردم نیز تا پای جان از راه و مرامش دفاع میکردند. او میگفت «من با جرئت مدعی هستم که ملت ایران و توده میلیونی آن در عصر حاضر، بهتر از ملت حجاز در عهد رسولالله (ص) و کوفه در عهد امیرالمؤمنین و حسینبنعلی- صلواتالله و سلامهعلیهم- میباشند...» (صحیفه امام، ج، ص ۴۱۰).
آن روزها فرزندان روحالله غریبانه با دست خالی در برابر صدام بعثی و حامیان پرشمارش ایستادند. زمین و زمان بر اثر انفجار توپ و تانک و خمپاره اهدایی همین گرگصفتان و کفتارها و نانجیبان زیر پایمان میلرزید و دلمان قرص بود به امداد الهی و تدبیر امام امت. امروز هم بسان آن دوران تمام جهان کفر کمر به نابودی میراث خمینی و انقلاب اسلامیمان که با خون هزاران نفر از بهترین فرزندان این ملت به ثمر نشسته است، بسته است. امروز فرانسه همان فرانسه مزاحم است که روزی با توپها و موشکهای سوپراتانداردش با ما میجنگید و امروز هم نخستوزیرش از ترامپ میخواهد در مورد ایران «کارهای بزرگی انجام دهد» و آلمانِ بزرگترین تجهیزکننده سلاح شیمیایی صدامیان همان آلمان است و امریکا هم همان. جهان کفر ما را با ناوهایش تهدید میکند، با اف ۳۵ و موشکهایش، اما خدایمان همان خدای دهه ۶۰ است و بسیجیان و سپاهیان و ارتشیان دلاور هم با همان روحیات سالهای دفاع مقدس پای کارند. خیابانهای تهران با فتنههای مسلحانه ۱۳۶۰ هنوز زخمی است، اما خونهای شهدای ترور و مظلومیت انقلابیون باعث قوام بیشتر نظام میشود. زخمهای متعددی که استکبار جهانی در پوششهای گوناگون بر پیکره نظام زد تا اینکه به اشتباه ناکامی ۱۴۰۴ رسید. نمیدانم چرا نمیخواهند بفهمند که به قول امام (ره) شهادت هنر مردان خداست، و ملت با شهادت جا نخواهد زد. هنوز هم داغ شهادت فرزندان این سرزمین ریشهدار در خیابانهای کشور به خاطر وطنفروشی مزدوران و فتنهگران زنده است. چقدر دلمان از جنایات تروریستهای اجارهای این روزها به درد آمد، ولی همگان دیدند که باز هم چشم فتنهگران کور شد. در این میان سخنان فرمانده معظم کل قوا دلمان را قرص و محکم میکند؛ مردمی که ذکر حماسهآفرینیهایشان در آستانه ظهور امام عصر کراراً در احادیت معصومین (ع) آمده است، مردمی که مؤید به تأییدات و دعاهای زاکیه معصومان علیهمالسلام هستند، مردمی که بصیرت و هوشیاری و حرکت به لحظه خود را در همه بزنگاههای حساس انقلاب اثبات کردهاند، مردمی که به ثمر نشستن تلاش همه انبیا و اوصیای الهی بسته به همت آنهاست، و شاید همه آن معصومان علیهمالسلام در حسرت و انتظار چنین مردمی بودند.
ناکامی اغتشاشگران و تروریستها در دستیابی به اهداف شوم خود، نشاندهنده وحدت همین ملت و قدرت نظام است. با وجود همه تلاشهای آنان برای ایجاد ناامنی و آشوب، مردم همیشه در کنار هم با بصیرت و هوشیاری ایستاده و با امید به آیندهای بهتر، بر فتنهها غلبه کردهاند. این حوادث نه تنها عزم و اراده ملت را تقویت کرده، بلکه عزت و اقتدار کشور را در عرصههای جهانی به نمایش گذاشته است، چنانکه حتی حضور ناو امریکاییها در خلیجفارس بسان آن روزها دلمان را نمیلرزاند، چون به قدرت خود در پشت جبهه و در دریا باور داریم؛ از پهپادهای حدید ۱۱۰ تا اژدرهای حوت و موشکهای بالستیک هرمز و فاتح و نور. اگر هم حاجیزادهها و سلامیها در ظاهر در بین ما نیستند، اسطورههای بیشماری داریم که گمناماند و فرماندهی داریم (سردار پاکپور) که با قاطعیت و بدون لکنت زبان میگوید «دست به ماشهایم» و امامی داریم که مثل سلفش مردم را دوست دارد. معظمله برای ما خلف برحق آن امام است و شجاعت و قدرت فرماندهی و قاطعیت ایشان خواب را بر ترامپ و جهان کفر آشفته کرده است. بله آقای ترامپ قمارباز، ما دلخوش و گوش به فرمان مقتدایمان و تصمیم فرماندهان عزیزمان هستیم و خدا را شکر که ملتی رزمنده و پای کاریم.
